Heimsókn umhverfisráðherra til Matvælaáætlunar Sameinuðu þjóðanna (WFP)
Þórunn Sveinbjarnardóttir umhverfisráðherra heimsótti Matvælaáætlun Sameinuðu þjóðanna (WFP) og átti fund með Susana Malcorra varaframkvæmdastjóra WFP, í fjarveru Josette Sheeran framkvæmdastjóra. Fundinn sat einnig Guðni Bragason, fastafulltrúi Íslands hjá WFP. WFP er stærsta neyðaraðstoðarstofnun í heimi. Ísland hefur lagt fram verulegt fé til neyðaraðstoðar WFP á liðnum árum og ennfremur til skólamáltíðaverkefnis hennar. Virkur er einnig viðbragðssamningur WFP og Íslensku friðargsælunnar, sem býður upp á góða þjálfun fyrir fólk af viðbragðslista friðargæslunnar.
Malcorra kynnti starf hennar og var rætt um ýmsa samstarfsmöguleika. Þakkaði hún fyrir framlög Íslands. Sagði hún m. a. frá hinum mikilvæga þætti loftslagsmála og kynjamála í starfi WFP og lykilhlutverki kvenna í fæðuöfluninni í mörgum samfélögum. Unnið væri að því að geirnegla þessi mál í nýrri stefnuskrá stofnunarinnar. Sagði hún, að WFP steðjuðu nú mikil vandamál, einkanlega vegna hækkandi verðlags á matvælum og aukinnar framleiðslu á lífefnaeldsneyti. Væru matvælabyrgðir nú þær minnstu í þrjátíu ár. Hækkandi verð á olíu hefði þau áhrif að framleiðsla á lífefnaeldsneyti væri samkeppnisfær við olíu. Þetta hefði mikil áhrif á starf og fjárhag og hina nýju stefnuskrá, sem nú er í mótun. Væri erfitt að segja fyrir um, hvernig þróunin yrði í framtíðinni. Stofnunin stæði fyrir miklum verkefnum, og væru 60% þeirra í Afríku. Er starfsemi hennar umfangsmikil í Afganistan, Pakistan, Palestínu, Súdan og Austur-Kongó. Umhverfisráðherra spurði m. a., hvort ekki hefði verið hægt að sjá fyrir um þessa þróun, og svaraði Susana Malcorra því til, að þessi vandi hefði undið verulega hratt upp á sig, einkanlega verðlagið á olíu og væri ýmsir greiningaraðilar farnir að gera ráð fyrir enn meiri hækkun á olíu á næstau árum. Þetta hefði mikil áhrif á matvælaframleiðslu og nýtingu á akurlendi. Bændur þyrftu að aðlagast þróuninni og hugsanlega væru leiðir fyrir þá á sumum svæðum að nýta hér hana. WFP leitaðist við að styrkja fæðuframleiðslu í þróunarríkjunum og væru nú 60% af innkaupum stofnunarinnar í þróunarríkjunum sjálfum.
